Πώς εντοπίζεις τον ψεύτη (1)

 

Όταν ήμουν μικρή, θυμάμαι τη μάνα μου να γεμίζει τη φοντανιέρα που είχαμε στο σαλόνι με σοκολατάκια, τα οποία μου απαγόρευε να αγγίξω γιατί ήταν μόνο για τους καλεσμένους μας. Πολλές φορές περνούσα από δίπλα, άπλωνα το χέρι αλλά το τραβούσα πίσω γιατί θυμόμουν την απαγόρευση.  Όταν μου δινόταν η ευκαιρία, κοίταζα δεξιά κι αριστερά, περπατούσα στα δάχτυλα των ποδιών σαν τον ροζ πάνθηρα, πλησίαζα τη φοντανιέρα, έπαιρνα ταχύτατα ένα ή δύο για να μην γίνει αντιληπτή η απώλεια και εξαφανιζόμουν. Όμως, μια μέρα δεν μπόρεσα να αντισταθώ, σήκωσα το γυάλινο καπάκι και απόλαυσα σχεδόν όλες τις λατρεμένες λιχουδιές που υπήρχαν εκεί. Όταν η μητέρα με φώναξε μπροστά της για να απολογηθώ  και με ρωτούσε αν έφαγα τα σοκολατάκια, απαντούσα επανειλημμένα «όχι», με απόλυτη βεβαιότητα…παρόλο που η σοκολάτα ήταν ακόμη κολλημένη στα δόντια μου.

Αυτό ήταν ένα ψέμα που μου διασφάλιζε την αποφυγή της τιμωρίας ή μιας ανεπιθύμητης διένεξης με τη μητέρα. Με βάση τις νοητικές λειτουργίες της ηλικίας μου, πίστευα ότι μπορούσα να την ξεγελάσω, παρόλο που ήμουν το μόνο παιδί της που περιφερόταν στο σαλόνι εκείνη την ώρα. Δεν θυμάμαι πώς τελείωσε αυτό το επεισόδιο αλλά ακόμη και τώρα, όποτε το φέρνει η κουβέντα, της λέω ότι στην ουσία δεν είπα ψέματα, απλά έφαγα κάποια φουντούκια που είχαν λίγη σοκολάτα απέξω!

Οι άνθρωποι δύσκολα παραδέχονται τα ψέματά τους. Άλλωστε, συνήθως τα λέμε με σκοπό να προστατεύσουμε τον εαυτό ή τη φήμη μας. Τα λέμε για να διασφαλίσουμε τη σύνδεση με τους άλλους, να  ικανοποιήσουμε την  επιθυμία να ανήκουμε κάπου ή να διατηρήσουμε την τρέχουσα κατάσταση.  Όλοι λέμε ψέματα…στους γονείς, στους φίλους, στην εφορία, στην αστυνομία ή στο έτερον ήμισυ. Για παράδειγμα, αν ένας άντρας πει στη σύζυγο ότι άργησε να επιστρέψει επειδή παρηγορούσε τον φίλο του που έχει κάποιο σοβαρό πρόβλημα, είναι πιο πιθανό να γλιτώσει έναν δυσάρεστο καβγά, παρά να πει ότι ξεσάλωσε με τον φίλο του σε ένα μπαράκι γιατί δεν είχε όρεξη να μαζευτεί στο σπίτι από νωρίς.

Άλλες φορές είναι πιο εύκολο και πιο χρήσιμο να λέμε ένα ψέμα παρά την αλήθεια. Έτσι, η γυναίκα που θα πει ότι ο άντρας της πέθανε από καρκίνο μετά από ανυπόφορους πόνους, θα προκαλέσει συναισθήματα συμπάθειας και συμπόνιας. Αντίθετα, αν πει ότι ο άντρας της αυτοκτόνησε, θα την κοιτάξουμε με καχυποψία και επιφύλαξη γιατί ενδόμυχα θα θεωρούμε ότι ίσως αυτή είναι υπεύθυνη που ο άμοιρος δεν την άντεξε και οδηγήθηκε σ’ αυτή την πράξη.

Υπάρχουν και τα ψέματα που λέμε από αγάπη ή γιατί θέλουμε να προστατεύσουμε κάποιον άλλον. Για παράδειγμα ο μεγαλύτερος αδερφός παίρνει την ευθύνη μιας πράξης για να μη μαλώσει ο σκληρός μπαμπάς τον μικρότερο αδερφό. Επίσης, μερικές φορές η αλήθεια δεν είναι η καλύτερη επιλογή. Αυτό μας το μαθαίνουν από μικρή ηλικία, μας παροτρύνουν να έχουμε κλειστό το στόμα μας, να χαμογελάμε ευγενικά και να μην λέμε την πρώτη σκέψη που μας έρχεται, διότι προσβάλουμε τους γονείς. Έτσι, δεν θα πούμε στον θείο που μασουλάει ενοχλητικά στην οικογενειακή μάζωξη ότι μας αηδιάζει ή στη γιαγιά ότι δεν μας άρεσε το γλυκό που μας προσέφερε και το φτύσαμε όταν δεν έβλεπε ή στον νονό ότι το δώρο του είναι φτηνιάρικο και δεν μας άρεσε.  

Από την άλλη πλευρά, υπάρχουν ψέματα που λέγονται από απληστία, μίσος ή με σκοπό να καταστραφεί κάποιος. Τέτοιου είδους ψέματα είναι συνηθισμένα ανάμεσα σε πρώην ζευγάρια που έχουν αντιδικία, σε χωρισμένους γονείς που διεκδικούν την επιμέλεια των παιδιών, σε εταιρείες που ανταγωνίζονται μεταξύ τους ή σε χώρες που έχουν διαφορές σε γεωπολιτικά θέματα.

Θα πρέπει να εξαιρέσουμε από τους ψεύτες τα άτομα που έχουν κάποια ψυχική διαταραχή ή δυσλειτουργία του εγκεφάλου και μπερδεύουν τη φαντασία με την πραγματικότητα. Επίσης, υπάρχουν άτομα των οποίων η μνήμη μπορεί να διαστρεβλωθεί όταν βιώνουν υψηλό στρες ή πολύ έντονες συναισθηματικές καταστάσεις. Τότε ο εγκέφαλος  δημιουργεί «σκιώδεις μνήμες» που απέχουν παρασάγγας από τις πραγματικές εικόνες, όταν τις ανακαλεί.  Είναι γνωστό πως μάρτυρες στο ίδιο έγκλημα ενδέχεται να είναι αναξιόπιστες πηγές πληροφοριών λόγω του άγχους, της αντίληψής τους, των πεποιθήσεών τους  ή επειδή επηρεάστηκαν από άλλες μαρτυρίες και το αποτέλεσμα είναι να αφηγούνται διαφορετικές λεπτομέρειες που διαψεύδουν ο ένας τον άλλον. 

Συνήθως τα ψέματα έχουν μια συγκεκριμένη πορεία: 1) Παράλειψη μέρους της αλήθειας. Λέει κάποιος: «Πάντα ήθελα να έχω τη δική μου εταιρεία» αλλά αποκρύπτει ότι απολύθηκε από την  προηγούμενη δουλειά του και αναγκάστηκε να κάνει κάτι δικό του. 2) Κατασκευή του ψέματος: «στην προηγούμενη δουλειά μου δεν αμειβόμουν όσο άξιζα,  ήθελα περισσότερες εμπειρίες, οι πελάτες ήταν αφοσιωμένοι σε μένα και με παρότρυναν κι εκείνοι να κάνω κάτι δικό μου. Έτσι έφτιαξα τη δική μου εταιρεία».  3) Εξωραϊσμός του ψέματος: «Εγώ έκανα τις περισσότερες πωλήσεις στην εταιρεία που δούλευα, οπότε τώρα μπορώ να πετύχω μεγαλύτερους στόχους, έχω πολλές γνωριμίες με σημαντικούς ανθρώπους και είμαι από τους πιο διακεκριμένους στον τομέα μου». Ωστόσο, το τηλέφωνο δεν χτυπάει στο γραφείο κι εκείνος χτυπάει μύγες!

Κάποιοι ψεύτες είναι πολύ επιδέξιοι, θυμίζουν τον μάγο που παρουσιάζει ένα κουνέλι μέσα από ένα καπέλο. Αν εξαιρέσουμε τα παιδιά που νομίζουν ότι βλέπουν τον Χάρι Πότερ ζωντανά, οι υπόλοιποι που ξέρουν ότι πρόκειται για κόλπο, χειροκροτούν με θέρμη και έκσταση διότι κατάφερε να τους αποπλανήσει ο ταχυδακτυλουργός. Τον λέμε έτσι γιατί επιτυγχάνει να αποσπά την προσοχή του θεατή στο άλλο χέρι, με το οποίο κάνει έντονες κινήσεις και όχι σε αυτό που με ταχύτητα βγάζει από κάπου το κουνέλι.  Με τον ίδιο τρόπο, οι ψεύτες χρησιμοποιούν κόλπα για να ανακατευθύνουν την εστίαση της προσοχής του θύματος σε άλλο γεγονός, το οποίο δεν σχετίζεται με το συγκεκριμένο ψέμα. Κάποιοι υιοθετούν την ίδια τακτική ενώ άλλοι χρησιμοποιούν όποια βολεύει καλύτερα στη συγκεκριμένη περίσταση. Για παράδειγμα, ο άντρας πιστεύει πως εντόπισε ένα ψέμα και ζητάει εξηγήσεις από τη γυναίκα. Εκείνη αποσπά την προσοχή του, τον αποπλανά  με τη σαγήνη και ανακατευθύνει την εστίαση του άντρα στη σεξουαλική ενέργεια ώστε να σταματήσει να σκέφτεται το συγκεκριμένο γεγονός. Άλλη τακτική είναι  να προκαλέσει αναταραχή, θυμό και ανυπόφορη γκρίνια, σε τέτοιο βαθμό που θα πάψει να αμφισβητεί τα λεγόμενά της για να ηρεμήσει το κεφάλι του.

Όσοι χειρίζονται έξυπνα τη γλώσσα έχουν φοβερό πλεονέκτημα στα ψέματα. Παραπέμπουν στους σοφιστές ή στην Πυθία και τους χρησμούς της. Καθετί που λένε μπορεί να εξηγηθεί με διάφορους τρόπους, έτσι ώστε ακόμη κι αν ανακαλύψει κάποιος τα ψέματά τους να έχουν το πάνω χέρι. Θα πουν: «εγώ σου το είπα, εσύ δεν το κατάλαβες!»……

Επειδή το συγκεκριμένο θέμα είναι ανεξάντλητο, η συνέχεια θα ακολουθήσει στο επόμενο άρθρο «Πώς εντοπίζεις τον ψεύτη (2)».

Αποδοχή δυαδικότητας

 

Αν παρατηρήσει κανείς προσεκτικά τους ανθρώπους, θα δει ότι κάποιοι είναι η απόρριψη προσωποποιημένη που έχει πόδια και βαδίζει, άλλοι είναι η θλίψη που σέρνεται σαν καταχνιά, άλλοι το παράπονο που σαν βάτραχος κοάζει ενοχλητικά και άλλοι σαν υπερκινητικό σκυλί που δεν επικεντρώνεται πουθενά. Οι περισσότεροι έχουν μια ιστορία να διηγηθούν για κάτι που τους πληγώνει, για κάτι που τους ενοχλεί στη δουλειά, στις σχέσεις τους, στο κράτος, στην ανθρωπότητα ολόκληρη ή για κάτι που ζωντανεύουν με τον νου τους συνεχώς στο παρόν, παρόλο που μπορεί να συνέβη πολλά χρόνια πριν.  

Αναρωτιούνται διαρκώς «γιατί συνέβη αυτό σε μένα» και δεσμεύονται τόσο πολύ σ’ αυτό το επαναλαμβανόμενο «γιατί», που αδυνατούν να απολαύσουν την ομορφιά της ζωής. Μεμψιμοιρούν για όσα έζησαν στην παιδική ηλικία τους και δεν αγκαλιάζουν, δεν υποστηρίζουν το παιδί αυτό που ακόμη κουβαλούν μέσα τους και το αφήνουν να κλαίει γοερά. Δεν αντιλαμβάνονται πως τα δυσάρεστα συναισθήματα είναι ένα εργαλείο, όπως τα φανάρια και οι πινακίδες των δρόμων,  που υποδεικνύουν στον οδηγό να ελαττώσει ταχύτητα, να σταματήσει, να στρίψει, να είναι προσεκτικός ή να συνεχίσει την πορεία του για να φτάσει ασφαλής στον προορισμό του.

Ο εσωτερικός πόνος και ο φόβος για το άγνωστο ξεκινάνε από τη στιγμή που γεννιόμαστε και ερχόμαστε σ’ αυτόν τον κόσμο. Αν και δεν θυμόμαστε την εμπειρία της γέννησης, βλέπουμε ότι όλα τα μωρά κλαίνε και φαίνονται να υποφέρουν. Πρόκειται για ραγδαία αλλαγή, οι αισθήσεις εκπέμπουν σήμα συναγερμού διότι από μια μονάδα που ήμασταν με τη μητέρα όσο βρισκόμασταν στη θαλπωρή της μήτρας της, ξαφνικά βιώνουμε την εγκατάλειψη και τον διαχωρισμό σε δύο διαφορετικά σώματα. Καθώς μεγαλώνουμε αντιλαμβανόμαστε τον διαχωρισμό σε όλα γύρω μας, υπάρχει η μέρα και η νύχτα, η γη και ο ουρανός, το αρσενικό και το θηλυκό, το ηθικό και το ανήθικο, εγώ και οι άλλοι.

Βιώνουμε συνεχώς αντίθετες καταστάσεις, άλλες φορές θεωρούμε τη ζωή γλυκιά κι άλλες φορές πικρή, εκστασιαζόμαστε όταν είμαστε ερωτευμένοι και νιώθουμε οδύνη με τον χωρισμό, αισθανόμαστε ευφορία όταν γεννιούνται τα παιδιά μας και ανείπωτη θλίψη όταν πεθαίνουν οι γονείς μας. Αυτές οι δύο αρχές που διέπουν το σύμπαν, που συνήθως αποκαλούμε ως καλό και κακό, συνιστούν την έννοια της δυαδικότητας.

Στην κινέζικη φιλοσοφία είναι το γνωστό Γιν-Γιανκγ, το οποίο περιγράφει την αλληλοεξάρτηση, την αλληλοσύνδεση και την αλληλοσυμπλήρωση φαινομενικά αντίθετων ενεργειών. Είναι ένα δυναμικό και όχι στατικό σύστημα, με τα επιμέρους κομμάτια να ρέουν το ένα μέσα στο άλλο, να σχηματίζουν έναν κύκλο, δηλαδή την ολότητα, το τέλειο, το Ένα. Σύμφωνα με το Τάο, δεν μπορεί να υπάρχει το καλό χωρίς το κακό, όπως δεν υπάρχει το φως χωρίς το σκότος. Κάτι ανάλογο υποστηρίζει η σύγχρονη κβαντομηχανική, η οποία μας λέει πως όλα είναι ένα, όλα είναι μια μορφή ενέργειας, η οποία εκδηλώνεται με διάφορους τρόπους στην αντιληπτική ικανότητά μας. Συνεπώς, δεν μπορεί να υφίσταται στην πραγματικότητα ο διαχωρισμός ανάμεσα σε έναν υπέρτατο θεό και έναν χαμερπή διάβολο που δημιουργεί συνεχώς προβλήματα στον ύψιστο αλλά και στους ανθρώπους. Αν ίσχυε αυτό, τότε θα ήταν ένας πολύ μικρός, αδύναμος θεός που αποστατούν και του επιτίθενται τα δημιουργήματά του, δεν θα ήταν παντογνώστης και πανίσχυρος όπως τον αποκαλούν οι θρησκείες!

Άρα, μέσα από τον μύθο του σατανά πρέπει να δούμε την αλήθεια που αναδύεται: Η δυαδικότητα κυριαρχεί στο σύμπαν, στην καθημερινότητα και στον εσώτερο κόσμο μας. Με κάθε σκέψη και κάθε δράση μας, εκδηλώνουμε αναπόφευκτα καλό και κακό. Άλλες φορές επιβάλλεται η διάνοια και άλλες φορές ξυπνά το ζώο μέσα μας. Αυτή η σκοτεινή πτυχή του εαυτού μάς τρομάζει, προσποιούμαστε ότι δεν τη βλέπουμε, την καταχωνιάζουμε βαθύτερα ή προσπαθούμε να την αποτινάξουμε με μετάνοιες και προσευχές ζητώντας έλεος από έναν θεό που αδιαφορεί, γιατί είναι πολύ απασχολημένος με τον πόλεμο που του έχει κηρύξει ο σατανάς.

Η σκοτεινή πλευρά μας είναι τρομακτική διότι νιώθουμε υπόδουλοι σ’ αυτήν, διότι γίνεται αντιληπτή σαν μια απόκοσμη ενέργεια που μας επιβάλλεται και νιώθουμε ανήμποροι να αντιδράσουμε. Όμως πρόκειται για μια δύναμη που αναπηδά από το υποσυνείδητο και τη βιολογική δομή μας. Δεν υπάρχει λόγος να νιώθουμε φόβο, ενοχές ή ρυπαρότητα. Ειδάλλως θα επέλθει καταστροφική έκρηξη, όπως συμβαίνει με ένα μανιασμένο ηφαίστειο που κατακαίει τα πάντα γύρω του. Είναι κάτι που γνώριζαν όλοι οι αρχαίοι λαοί και είχαν μυστήρια και τελετουργίες ώστε αυτός που μυείται να εισέρχεται σταδιακά σ’ αυτόν τον απόκρυφο κόσμο, που μπορεί να είναι επικίνδυνος για όποιον δεν είναι έτοιμος να μπει εκεί. Αυτό επισημαίνεται ξεκάθαρα στη μυθολογία, όταν η Σεμέλη απαίτησε να δει τον Δία με τη θεϊκή του μορφή. Εκείνος για να ικανοποιήσει την επιθυμία της εμφανίστηκε με κεραυνούς και εκτυφλωτικό φως, που σκότωσαν τη Σεμέλη.

Επομένως, πρέπει να ρίξουμε σιγά σιγά φως στο άδυτο του εαυτού μας, να αποκτήσουμε επίγνωση για κάθε μικρή και μεγάλη σκιά που περιφέρονται εκεί, να τις αποδεχτούμε, να κατανοήσουμε ότι πρόκειται για τη δική μας ύπαρξη, τη δική μας εμπειρία σ’ αυτόν τον κόσμο. Κι όσο το αποδεχόμαστε αυτό, όλο και πιο βαθιά μπορούμε να εισερχόμαστε στο άδυτό μας, όλο και πιο αδιάφορες θα μας φαίνονται αυτές οι σκιές και όλο πιο λαμπερή θα γίνεται η φωτεινή πλευρά μας. Δεν είναι κάτι εύκολο, χρειάζεται συνεχής προσπάθεια, στην ουσία είναι μια σπειροειδής πορεία που θα συνεχίζεται ως την τελευταία ανάσα μας, δηλαδή ως τότε που θα εγκαταλείψουμε τον δυαδικό κόσμο ως μονάδα πάλι, όπως ήμασταν όταν ήρθαμε.  

Σκοτεινές πτυχές έχουν και οι άλλοι γύρω μας. Όταν αλληλεπιδρούμε μαζί τους θα πρέπει να θυμόμαστε ότι αγωνίζονται κι εκείνοι να ρίξουν φως στις σκιές τους. Η πεποίθηση πως κάποιος μπορεί να απαλλαγεί από αυτές, μόνο απογοήτευση θα φέρει.  Η αποδοχή αποτελεί επιλογή ώστε να έχουμε ειρήνη στον νου. Όσο πολεμάμε με αυτό που δεν αποδεχόμαστε, τραυματιζόμαστε περισσότερο και χάνουμε πολύτιμο χρόνο. Η αποδοχή είναι μια δεξιότητα, δεν σημαίνει ηττοπάθεια, αδυναμία, μοιρολατρία ή μετριότητα. Δεν σημαίνει ότι αυτό που αποδεχόμαστε μας καθηλώνει αλλά ότι μας υποκινεί σε ένα διαφορετικό, πιο αποτελεσματικό είδος δράσης για να έχουμε ευζωία.

Εν κατακλείδι, η ζωή είναι απρόβλεπτη, όλα αλλάζουν, άνθρωποι εμφανίζονται και χάνονται, πράγματα δημιουργούνται και καταστρέφονται, γεγονότα έρχονται που ποτέ δεν πιστεύαμε πως θα ζήσουμε αλλά η αέναη αρχή της δυαδικότητας μας βεβαιώνει πως σε κάθε «κακό» ενυπάρχει πάντα κάτι «καλό». Αυτό λένε και οι στίχοι ενός γνωστού τραγουδιού: «Η καρδιά πονάει όταν ψηλώνει, να το θυμάσαι μικρή μου καρδιά…».

Η συνταγή της επιτυχίας στο φλερτ

 

Χειμωνιάζει…αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι θα σβήσει ο ερωτικός σπινθήρας,  το φλερτ ή το καρδιοχτύπι. Αντίθετα, περισσότερο από κάθε εποχή του χρόνου χρειαζόμαστε έναν υποστηρικτικό σύντροφο για να είναι πιο φιλικές οι σκοτεινές και κρύες νύχτες που έρχονται.

Όποιος είναι μόνος, θα επιλύσει το θέμα αυτό με το φλερτ. Δεν είναι κάτι δύσκολο! Η συνταγή της επιτυχίας στο φλερτ είναι η αποφασιστικότητα. Αν βλέπεις κάποιον/α στο γυμναστήριο ή στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης και διστάζεις να του/της μιλήσεις, το πιθανότερο είναι ότι θα προλάβει να το κάνει αυτό κάποιος/α άλλος/η.

Το φλερτ δεν είναι παιχνίδι μόνο των αντρών, και οι γυναίκες έχουν μπει πολύ δυναμικά στο πεδίο αυτό. Βέβαια για τη γυναίκα η μεγάλη επιτυχία θα είναι να κάνει τον άντρα να πιστεύει ότι αυτός έκανε το πρώτο βήμα. Δε χρειάζεται να κάνει τρομερές κινήσεις, αρκεί κάποιο βλέμμα της, μια φωτογραφία της ή κάποιο μήνυμά της με νόημα για να ανάψει το πράσινο φως στον άντρα. Γνωρίζουμε όλοι πως ένα βλέμμα πολλές φορές ξεκουφαίνει, κραυγάζει τον πόθο. 

Πού θα φλερτάρεις; Παντού! Στο γυμναστήριο, στο δρόμο, στο μπαράκι, στην πισίνα, στη θάλασσα, στο φανάρι όταν είσαι στο αυτοκίνητο, ακόμη και στο σούπερ μάρκετ. Σίγουρα ο καλύτερος χώρος είναι οι μεγάλες φιλικές συναντήσεις και τα πάρτι. Γι' αυτό μη χάνεις ευκαιρία, πήγαινε όπου σε καλούν. Και πείσε τους φίλους σου να οργανώνουν πιο συχνά πάρτι. Εκεί, ακόμη και η πιο κοινή ατάκα του τύπου "Νομίζω ότι γνωριζόμαστε από κάπου" ακούγεται κατάλληλη. Φυσικά, πρέπει να βιαστείς λίγο γιατί με τον κορονοϊό δεν ξέρουμε τι θα γίνει το επόμενο διάστημα!

Για να κάνεις καλό φλερτ χρειάζεται εξάσκηση. Γι' αυτό ξεκίνα από σήμερα. Μερικές χυλόπιτες είναι αναμενόμενες αλλά μην το βάζεις κάτω.

 

Tip! Το πιο σημαντικό από όλα για να είναι επιτυχημένο το φλερτ, είναι να θεωρείς εσύ ο ίδιος τον εαυτό σου σέξι, ελκυστικό και γοητευτικό, γιατί έτσι θα σε βλέπουν και οι άλλοι. Όταν λοιπόν πιστέψεις ότι αξίζει τον κόπο να σε κοιτάξουν, τότε θα σε κοιτάξουν.

 

More Tips!   Αποφεύγουμε ατάκες του τύπου:

-Με κάνεις να λιώνω σα γρανίτα το καλοκαιράκι! 

-Ελπίζω να έχεις δίπλωμα οδήγησης γιατί με οδηγείς στην τρέλα.

-Ξέρεις τεχνητή αναπνοή; Μου έχεις κόψει την ανάσα.

 

Extra Tips! Και οπωσδήποτε αυτές:

-Είσαι τόσο καυτή που όταν με κοιτάς μαυρίζω.

-Τι θα πιεις; Κρασί, βότκα, εμένα;

-Έχει πολλή ζέστη εδώ μέσα ή εσύ ζεσταίνεις την ατμόσφαιρα;

-Είσαι από τη Χιροσίμα; Γιατί είσαι βόμβα!

 

Πώς θα αποκτήσεις πλούτο και ευημερία

 

O Brian Tracy, στο βιβλίο του με τίτλο “The 21 success secrets of self-made millionaires” αναφέρει είκοσι ένα «μυστικά», τα οποία αν ακολουθήσει κάποιος, θα έχει μεγάλη οικονομική επιτυχία και ευμάρεια. Υποστηρίζει ότι στην ουσία όλοι ξεκινάμε από το μηδέν, ότι ο μέσος εκατομμυριούχος έχει πτωχεύσει ή χρεοκοπήσει 3.2 φορές στη ζωή του, ότι όσοι πέτυχαν βρήκαν την κατάλληλη ευκαιρία για την επιτυχία, αφού προηγουμένως απέτυχαν πολλές φορές.  Συνεπώς, εφόσον τόσοι άνθρωποι κατάφεραν να γίνουν πλούσιοι, ο καθένας μας μπορεί να καταφέρει να έχει αφθονία στη ζωή του. Σε ελεύθερη μετάφραση και πολύ συνοπτικά θα σου αναφέρω μερικά από τα «μυστικά» του βιβλίου:

-Βάλε υψηλούς στόχους και επίτρεψε τον εαυτό σου να οραματίζεται τη ζωή που πιστεύεις πως σου αξίζει. Δημιούργησε μια καθαρή νοητική εικόνα της ζωής σου μετά από πέντε χρόνια. Κάνε μια λίστα με όλα όσα θα ήθελες να έχεις, με τους ανθρώπους που θα είναι δίπλα σου, με όσα θα έχεις καταφέρει και κάνε το πρώτο βήμα προς αυτή την κατεύθυνση.

-Σχεδίασε προσεκτικά την πορεία σου, διότι γινόμαστε αυτό που σκεφτόμαστε. Κατάγραψε τους πιο μικρούς στόχους που θα σε οδηγήσουν στον υψηλό στόχο και βάλε χρονοδιάγραμμα για να τους επιτύχεις. Επίσης κατάγραψε κάθε ιδέα που σου έρχεται στο μυαλό και κάθε μέρα κάνε κάτι που θα σε φέρνει πιο κοντά στον στόχο.

-Δες τον εαυτό σου ως επιχειρηματία, ακόμη κι αν εργάζεσαι στο δημόσιο. Η επιχείρησή σου είναι ο εαυτός σου. Φαντάσου ότι είσαι ο πρόεδρος της επιχείρησής σου, τι θα άλλαζες για να γίνει πιο ισχυρή, πιο αποδοτική, πιο χρήσιμη, πιο επικοινωνιακή ή πιο φιλική με τους άλλους; Ξεκίνα αμέσως τις αλλαγές που σκέφτηκες.

-Βρες αυτό που απολαμβάνεις να κάνεις, αυτό που σε γοητεύει και θα νιώθεις ότι δεν δουλεύεις, γιατί θα το αγαπάς, θα σε απορροφά η αίσθηση της δημιουργίας, θα νιώθεις ενθουσιασμό και μια ροή ενέργειας. Αναρωτήσου, αν κέρδιζες ξαφνικά πολλά χρήματα, θα εξακολουθούσες να κάνεις την τωρινή δουλειά σου; Κι αν όχι, τι θα επέλεγες να κάνεις;

-Δεσμεύσου για υπεροχή. Θέσε ως στόχο να βρίσκεσαι στο 10% των κορυφαίων στον τομέα σου.  Αυτό είναι το κλειδί για την επιτυχία και το θεμέλιο της αυτοεκτίμησης και του αυτοσεβασμού.  Όταν είσαι καλός σε αυτό που κάνεις, νιώθεις υπέροχα με τον εαυτό σου. Εντόπισε τα ισχυρά και τα αδύνατα σημεία σου και προσπάθησε καθημερινά ώστε να γίνεσαι συνέχεια καλύτερος.

-Εργάσου περισσότερο. Το να δουλεύεις 40 ώρες/εβδομάδα, σου εξασφαλίζει την επιβίωση. Οι πλούσιοι και οι επιτυχημένοι εργάζονται περίπου 59 ώρες/εβδομάδα ενώ στην αρχή της καριέρας τους δουλεύουν 70-80 ώρες/εβδομάδα.

-Στη σύγχρονη κοινωνία η αύξηση των γνώσεων γίνεται με ταχύτατους ρυθμούς και οι απαιτήσεις της αγοράς εργασίας συνεχώς αλλάζουν. Η δια βίου μάθηση αποτελεί μια αναγκαιότητα. Μπορείς να παρακολουθείς σεμινάρια και να διαβάζεις βιβλία σχετικά με τον τομέα σου. Μία ώρα διάβασμα την ημέρα σημαίνει περίπου ένα βιβλίο την εβδομάδα και περίπου πενήντα βιβλία τον χρόνο.

-Αποταμίευσε το 10% του εισοδήματός σου κάθε μήνα κι αν δεν μπορείς, ξεκίνα με 1%. Οι περισσότεροι είναι φτωχοί γιατί ξοδεύουν όλο τον μισθό τους αγοράζοντας, ακόμη και άχρηστα πράγματα. 

-Δες τις τάσεις της εποχής. Ανάπτυξε τις δεξιότητες που θα πρέπει να έχεις ώστε να ξεχωρίζεις.

-Οι επιχειρήσεις που βρίσκονται στην κορυφή είναι αυτές που αφοσιώνονται στην εξυπηρέτηση των πελατών τους. Αναρωτήσου τι ανάγκες έχουν οι δικοί σου πελάτες ή οι άνθρωποι που είναι δίπλα σου και προσπάθησε να τις ικανοποιήσεις. 

-Να είσαι ειλικρινής με τον εαυτό σου και τους άλλους, διατήρησε την ακεραιότητά σου. Ο λόγος σου θα πρέπει να είναι συμβόλαιο, διότι κάθε επιτυχημένη επιχείρηση βασίζεται στην εμπιστοσύνη που δείχνουν οι πελάτες προς αυτή. Αν λειτουργείς έτσι, ακόμη και σε δύσκολες στιγμές θα βρεθούν άνθρωποι που θα σε βοηθήσουν και θα σε στηρίξουν.

-Βάλε προτεραιότητες και εστίασε την προσοχή σου σε αυτές.  Με αυτοπειθαρχία προσπάθησε να τις ολοκληρώσεις πριν περάσεις στο επόμενο στάδιο.

-Ανάπτυξε τη φήμη της ταχύτητας και της αξιοπιστίας. Ζούμε σε μια εποχή που όλοι βιάζονται και είναι ανυπόμονοι. Κινήσου γρήγορα και άδραξε τις ευκαιρίες που δεν έρχονται συχνά.

-Να είσαι προετοιμασμένος για σκαμπανεβάσματα. Η ζωή, η καριέρα, οι σχέσεις έχουν τα κάτω τους και τα πάνω τους. Ειδικά σήμερα που βρισκόμαστε στη μετάβαση προς την ψηφιακή εποχή απαιτείται περισσότερο από ποτέ να αναπτύξουμε την ικανότητα της γρήγορης αναρρίχησης από τα κάτω μας προς τα πάνω μας.

-Η αυτοπειθαρχία είναι η σημαντικότερη ικανότητα στον δρόμο για την επιτυχία. Αν μπορείς να καταστέλλεις τις παρορμήσεις σου, σημαίνει ότι έχεις αυτοέλεγχο και αυτοκυριαρχία. Μπορεί να μην σε ευχαριστεί να κάνεις κάτι που είναι απαραίτητο αλλά θα δεις ευχάριστα αποτελέσματα, αν πειθαρχήσεις και το κάνεις.

-Ο εγκέφαλός σου έχει 10 δισεκατομμύρια κύτταρα, καθένα από τα οποία συνδέεται με άλλα 20000 νευρικά κύτταρα. Άρα, η ικανότητά σου να βρεις ιδέες που θα σε πάνε βήματα μπροστά είναι απεριόριστη. Γράψε σε ένα χαρτί το πρόβλημα που αντιμετωπίζεις τώρα και άσε τα κύτταρα του εγκεφάλου σου να κάνουν τη δουλειά τους, δηλαδή να σου παρουσιάσουν λύσεις και τρόπους αντιμετώπισης του προβλήματος.

-Επίλεξε τους σωστούς ανθρώπους δίπλα σου. Χτίσε ένα δίκτυο από σχέσεις υψηλής ποιότητας. Βασικά, όλα τα προβλήματα δημιουργούνται όταν συγχρωτίζεσαι με λάθος ανθρώπους.  Προτίμησε γύρω σου άτομα αισιόδοξα και δημιουργικά, που θα μπορούσαν να σε βοηθήσουν και να τα βοηθήσεις.

-Πρόσεχε πολύ τη φυσική υγεία σου. Γιατί να αποκτήσεις πολλά χρήματα αν δεν ζήσεις για πολύ; Κατάγραψε τις συνήθειές σου, το βάρος σου, τη δίαιτά σου, την καθημερινή άσκηση. Κάνε ό,τι χρειάζεται ώστε να βιώνεις όσο το δυνατό καλύτερη υγεία, περισσότερη ενέργεια και ψυχική ηρεμία.

-Μην επιτρέπεις στον εαυτό σου να έχει ως επιλογή την αποτυχία. Οι επιτυχημένοι άνθρωποι δεν βασίζονται στην τύχη, δεν είναι παίκτες τυχερών παιχνιδιών. Έχουν στρατηγική και ξεπερνούν τους φόβους και τις εμμονές τους.

Γίνε ο ταχυδακτυλουργός της ζωής σου!

 

Γιατί ορισμένοι βρίσκουν τον τέλειο σύντροφο ενώ άλλοι περνούν από τη μια αποτυχημένη σχέση στην άλλη; Σίγουρα θα απαντήσεις ότι επιδρά και ο παράγοντας τύχη. Συμφωνώ αλλά οι άνθρωποι δε γεννιούνται τυχεροί ή άτυχοι. Όλοι μας, χωρίς να το συνειδητοποιούμε, δημιουργούμε την τύχη μας ανάλογα με τη νοοτροπία και τη συμπεριφορά μας. Πάντα οι άνθρωποι αναγνώριζαν τη σημασία της τύχης αλλά υπέθεταν ότι πρόκειται για μια μυστηριώδη δύναμη, που μόνο τα μάγια και τα ξόρκια μπορούσαν να την επηρεάσουν. Προσπάθησαν να αυξήσουν την τύχη φορώντας φυλαχτά, χτυπώντας ξύλο και αποφεύγοντας τον αριθμό δεκατρία. Βέβαια καμία από τις τεχνικές αυτές δεν έχει αποτέλεσμα διότι βασίζονται σε λάθος κατανόηση του τι σημαίνει τύχη.

Η τύχη εξαρτάται από την προσωπικότητά σου. Εντοπίζεις και αξιοποιείς τις ευκαιρίες που σου παρουσιάζονται; Ακούς τη διαίσθησή σου; Αντιμετωπίζεις με ευελιξία τα εμπόδια που παρουσιάζονται; Αν ναι, μπορείς να μετατρέψεις την κακή τύχη σε καλή.

Σκέψου τον ταχυδακτυλουργό, που κάνει τα αδύνατα να φαίνονται δυνατά. Αντικείμενα εξαφανίζονται, περιστέρια εμφανίζονται μέσα από μαντήλια και άνθρωποι αιωρούνται περιφρονώντας τους νόμους της βαρύτητας! Όταν τα βλέπεις αυτά, για μερικά λεπτά ο κόσμος μεταμορφώνεται, γίνεται ένα διαφορετικό μέρος. Θαυμάζεις αυτά τα επιδέξια χέρια που καταφέρνουν το ακατόρθωτο. Εσύ όμως έχεις μεγαλύτερη ικανότητα: μπορείς να μεταμορφώσεις τη ζωή σου! Να εξαφανίσεις το άσχημο παρελθόν, να εμφανίσεις ένα πολύ όμορφο παρόν  και να προχωρήσεις μπροστά, σε πιο ικανοποιητικό μέλλον.

Θρησκεία, Επιστήμη και Εμβόλια

Πολλές φορές στην ιστορία της ανθρωπότητας επήλθε σύγκρουση και εχθρότητα μεταξύ επιστήμης και θρησκείας. Η πιο γνωστή διαμάχη είναι η κόντρα του Γαλιλαίου με την καθολική εκκλησία. Οι απόψεις του για τη δομή και τη λειτουργία του σύμπαντος εξαγρίωσαν τον τότε Πάπα, διότι έρχονταν σε αντίθεση με αυτά που αναφέρονταν στη Βίβλο.

Η ανακωχή που φαίνεται να ισχύει σήμερα δεν αποτελεί προϊόν εξομοίωσης των δύο τρόπων θεώρησης αλλά μάλλον αποτελεί απόφαση για μια αμοιβαία αδιαφορία. Τόσο οι ερευνητές του σύμπαντος όσο και οι αναζητητές του θεού έχουν το ίδιο αντικείμενο μελέτης: τον άνθρωπο και τον κόσμο του. Όμως, από τη μια πλευρά λαμβάνεται σοβαρά υπόψη μόνο η επιστημονική γνώση, η λογική και το πείραμα ενώ στην άλλη γίνεται αποδεκτή η γνώση που αποκαλύφθηκε από ένα υπέρτατο ον σε κάποιους πατέρες.

Εφόσον η επιστήμη αδυνατεί να διερευνήσει τις υπερφυσικές οντότητες και τις δυνάμεις τους, όπως περιγράφονται από την εκκλησία, δεν γίνεται να απορρίπτει το ενδεχόμενο ύπαρξής τους και να λέει ότι πρόκειται για μύθους ή δεισιδαιμονίες, διότι δεν διαθέτει κατάλληλες μεθόδους ή όργανα για να τις μελετήσει και επιπλέον μεταβαίνει από τη φυσική στη μεταφυσική, αυτοαπορριπτόμενη. Η θρησκεία έκανε μια απόπειρα ερμηνείας του φυσικού κόσμου, μίλησε για την αρχή της Δημιουργίας αλλά και για Εσχατολογία. Αυτές οι ερμηνείες προσέκρουσαν στην ανάγκη του ανθρώπου για ορθολογική βεβαιότητα. Έτσι, κι αυτή με τη σειρά της, δεν μπορεί να επεμβαίνει στην πορεία της επιστήμης, ούτε να θεωρεί αμαρτωλό και να καίει στην πυρά κάποιον που αμφισβητεί αυτά τα οποία η εκκλησία θεωρεί ιερά. Συνεπώς, θρησκεία και επιστήμη αντιμετωπίζουν πτυχές του κόσμου και της ανθρώπινης εμπειρίας με εντελώς διαφορετικούς τρόπους.  Η διαδραστική σχέση τους οδηγεί την ανθρωπότητα σε πρόοδο και φωτίζει τον καλειδοσκοπικό χαρακτήρα του φαινομενικού κόσμου ενώ η αντιπαράθεσή τους φέρνει τον σκοταδισμό και τον μαρασμό. 

Η επιστήμη είναι εγκλωβισμένη μεταξύ της Μεγάλης Έκρηξης (Big Bang), πριν από την οποία δεν υπήρχε τίποτα και της Μεγάλης Σύνθλιψης (Big Crunch), μετά από την οποία πάλι δεν θα υπάρχει τίποτα. Όμως, κατά τη διάρκεια αυτής της συμπαντικής πορείας, ο άνθρωπος γερνά, βρίσκεται αντιμέτωπος με τον θάνατο και νιώθει ανίσχυρος. Ο άνθρωπος νοσεί, πενθεί, πονά και αντιλαμβάνεται ότι η επιβίωσή του δεν είναι καθόλου εξασφαλισμένη, το μέλλον πολλές φορές μοιάζει ζοφερό και τρομακτικό, όνειρα ζωής ενταφιάζονται, η εμπιστοσύνη στους κυβερνώντες κλονίζεται, αναδύεται μια λαχτάρα του ανθρώπου να στηριχτεί κάπου, να πιστέψει σε μια θρησκεία, να δεχτεί ότι υπάρχει ένας δίκαιος θεός αγάπης, ότι ο ίδιος αποτελεί αναπόσπαστο κομμάτι ενός ανώτερου σχεδίου με κάποιο νόημα και ότι η ύπαρξή του δεν αποτελεί τυχαίο γεγονός.

Είναι αποδεκτό από όλους ότι η βαθιά πίστη επιφέρει θαύματα, δηλαδή ανεξήγητα φαινόμενα. Για παράδειγμα, άνθρωποι με ανίατες ασθένειες θεραπεύθηκαν όταν ένιωσαν ότι «είδαν» έναν άγγελο ή άλλη οντότητα. Βέβαια σήμερα τα φαινόμενα αυτά μελετώνται από τη νευροεπιστήμη αλλά και τη νευροθεολογία. Ωστόσο δεν έχουν εξαχθεί ακόμη συγκεκριμένα συμπεράσματα. Άρα, η επιστημονική γνώση έχει όρια, αποδεχόμαστε ότι γνωρίζουμε απειροελάχιστα σε σχέση με αυτά που υπάρχουν στον κόσμο μας, στον εγκέφαλό μας και στο σώμα μας.

Θρησκεία και επιστήμη συνεχώς αλλάζουν και προσαρμόζονται στα νέα δεδομένα. Αν και έχει περιοριστεί το  συγκρουσιακό κλίμα, απαιτείται εκσυγχρονισμός της θεολογίας και ένα έρεισμα ηθικής στην επιστήμη. Έτσι, δεν μπορεί να υποστηρίζει ένας ιερέας ότι το εμβόλιο είναι του Θεού και άλλος ιερέας ότι είναι του Σατανά. Αυτό γίνεται με βάση τις πεποιθήσεις του καθενός και χωρίς κανένα επιστημονικό υπόβαθρο.

Αλλά και οι επιστήμονες που βρήκαν ευκαιρία να προβάλλουν το αξίωμά τους εμφανιζόμενοι συνεχώς στα παράθυρα των τηλεοπτικών καναλιών, υποστηρίζουν κι αυτοί μόνο τις πεποιθήσεις τους, χωρίς να παρουσιάζουν αντικειμενικά τα επιστημονικά δεδομένα. Μιλούν με απολυτότητα και αλαζονεία, απορρίπτοντας κατηγορηματικά κάθε αντίθετη άποψη ενώ δεν διαθέτουν ακλόνητα στοιχεία. Επιλέγουν να αναφέρουν τις δημοσιεύσεις που συμφωνούν με τα πιστεύω τους και τον ισχύοντα κρατικό μηχανισμό, κάνοντας στην ουσία αυτό για το οποίο κατηγορήθηκε η θρησκεία: οδηγούν τον κόσμο σε σκοταδισμό, διχασμό και δογματισμό!

Όμως ένας επιστήμονας δεν πρέπει να ξεχνά ότι οι επιστημονικές θεωρίες ανατράπηκαν πολλές φορές. Για παράδειγμα, κάποτε η ανθρωπότητα δέχτηκε ότι υπάρχει το σύμπαν που περιέγραψε ο Κοπέρνικος αλλά σήμερα δεχόμαστε πολλά από αυτά που υποστήριξε ο Αϊνστάιν, χωρίς να ξέρουμε για πόσο καιρό ακόμη θα ισχύουν.  Κάποτε γνωρίζαμε μόνο τη νευτώνεια φυσική αλλά αργότερα η κβαντομηχανική ανέτρεψε σχεδόν τα πάντα και δεχτήκαμε αυτό που ήταν αδιανόητο μέχρι τότε, δηλαδή ότι τα σωματίδια συμπεριφέρονται και ως κύματα.

Απολυτοποιώντας την επιστήμη, οδηγούμαστε σε έναν σύγχρονο Μεσαίωνα. Όμως, γνωρίζουμε πως κανένα λογικό σύστημα δεν είναι τέλειο και πάντα υπάρχουν αλήθειες που δεν μπορούν να αποδειχτούν τη δεδομένη στιγμή αλλά με την κατάλληλη τεχνολογία, έρχονται κι αυτές στο φως, δηλαδή αποδεικνύονται πειραματικά. 

Η λέξη επιστήμονας προέρχεται από το ρήμα «επίσταμαι», που σημαίνει γνωρίζω κάτι πολύ καλά. Γι’ αυτό, θα πρέπει να γίνει κατανοητό ότι τα άτομα που βγαίνουν στα τηλεοπτικά κανάλια, δεν γνωρίζουν καλά το θέμα, εκθέτουν απλώς τις απόψεις τους και όχι αυτό που ισχύει πραγματικά, αφού το θέμα του εμβολιασμού είναι ακόμη υπό έρευνα και συνεχώς νέα δεδομένα έρχονται στο προσκήνιο από την επιστημονική κοινότητα. Άλλωστε, πολύ πιο επιφανείς και διεθνώς αναγνωρισμένοι επιστήμονες υιοθετούν αντίθετη στάση.  

Η επιστήμη δεν γνωρίζει σύνορα, όπως συμβαίνει με τις θρησκείες. Η επιστήμη αποτελεί μια διεθνή και αποδεκτή από όλους γλώσσα και πρέπει να διαφυλαχτεί το κύρος της. Αυτό που καμία θρησκεία και κανένας πολιτισμός δεν κατάφερε μέχρι τώρα, δηλαδή ο έλεγχος του παγκόσμιου πληθυσμού, έχει επιτευχθεί με τον κορονοϊό και τον υποχρεωτικό, στην ουσία, εμβολιασμό. Όμως, στην παρούσα φάση γίνεται κατάχρηση της επιστήμης, χρησιμοποιείται με απόλυτο τρόπο και μάλιστα μέλη της επιστημονικής κοινότητας πλήττουν τη φερεγγυότητά της, μετατρέποντάς την σε μια αντανάκλαση των αντιθέσεων της κοινωνίας. Η επιστήμη δεν δημιουργεί θεσμούς όπως η Ιερά Εξέταση για την καταστολή κάθε άλλης άποψης. Αντίθετα, η επιστήμη βασίζεται στην ελευθερία έκφρασης και λήψης-μετάδοσης πληροφοριών. Ουδέποτε προσπαθεί να επιβληθεί γιατί οι αλήθειες της βασίζονται σε αποδείξεις, που δεν επιδέχονται αμφισβήτηση. Όπως είπε ο Τόμας Χάξλεϋ «όποτε υιοθετείται ένα δόγμα, η επιστήμη αυτοκτονεί».    

 

Ζούμε σε μια διαρκή πλάνη!

 

Η αποπλάνηση αποτελεί κεντρικό θέμα της ανθρώπινης ύπαρξης και όχι μια περιστασιακή εμπειρία, όπως τη βιώνουμε όταν ερωτευόμαστε. Όταν είμαστε παιδιά μας αποπλανούν οι ήχοι, τα χρώματα, τα αρώματα, τίποτα δεν μπορεί να μας κρατήσει την προσοχή για πολύ. Θέλουμε να γνωρίσουμε και να γευτούμε τα πάντα. Όταν φτάνουμε στην εφηβεία μας αποπλανούν ιδέες παντοδυναμίας, νιώθουμε ότι μπορούμε να πραγματοποιήσουμε όλες τις φιλοδοξίες μας, να κατακτήσουμε τον κόσμο ή να δημιουργήσουμε έναν καινούριο ανατρέποντας τις καθεστηκυίες απόψεις. Όταν γινόμαστε ενήλικες μας αποπλανούν οι επιθυμίες, οι εραστές, οι ιδεολογίες, οι θρησκείες, οι ηγέτες και καθετί στο οποίο ενυπάρχει μια υπόνοια ικανοποίησής μας.

Αποπλανώ σημαίνει ότι οδηγώ τον άλλον κάπου παράμερα από εκεί που ξεκίνησε να πάει, τον αποπροσανατολίζω, τον γοητεύω, τον αιχμαλωτίζω με μια δύναμη στην οποία δεν μπορεί να αντισταθεί, τον αποσπώ από το παρόν του και τον μεταφέρω ακόμη και με βίαιο τρόπο σε μια άλλη κατάσταση. Μια τέτοια «παραβίαση» προκαλεί ο έρωτας και όλοι αντιλαμβανόμαστε τη διατάραξη που δημιουργεί στις ισορροπίες μας. Ο πλανευτής μάς εκτρέπει και έχει τη δύναμη να μας πληγώνει, ρίχνοντας βέλη σε κρυφά σημεία, που ούτε φανταζόμασταν πως υπήρχαν μέσα μας. Ξαφνικά ανακαλύπτουμε πως είμαστε αποπλανημένοι, παγιδευμένοι και ίσως λαβωμένοι. Και τότε ξεκινάει μια αναμέτρηση με τα συμπλέγματα του υποσυνείδητου, βιώνουμε έντονες συγκινησιακές εμπειρίες και μια μεταμορφωτική εμπειρία λαμβάνει χώρα.     

Η αποπλάνηση αποτελεί μια κατάσταση που την περιέγραφαν έντονα οι αρχαίοι πρόγονοί μας, η Αφροδίτη αποπλανούσε με την ομορφιά της, ο Δίας με την εξουσία και ο Παν με τον βιασμό, στήνοντας καρτέρι στις νύμφες. Ο Οδυσσέας αποπλανήθηκε από την Κίρκη αλλά αντιστάθηκε στο σαγηνευτικό κάλεσμα των Σειρήνων δεμένος στο κατάρτι, για να μην παραδοθεί στην έλξη τους. Με βάση την σημερινή κοσμοθεωρία μας, που είναι η χριστιανική θρησκεία, το πεπρωμένο ολόκληρης της ανθρωπότητας καθορίστηκε από μια διπλή αποπλάνηση. Ο Σατανάς αποπλάνησε την Εύα κι εκείνη τον Αδάμ. Έκτοτε, όλοι ζούμε σε μια πλάνη, σε αυταπάτες και ψευδαισθήσεις. Η αντίληψη, ο νους, τα αισθητήρια όργανα μας εξαπατούν για το τι είναι καλό ή κακό, αλήθεια ή ψέμα, άμωμο ή μιαρό.

Είναι γεγονός ότι σε κάποιες φάσεις της ζωής μας όλοι μπαίνουμε σε μια πλάνη, κυριευόμαστε από τρελές ιδέες που τις κυνηγάμε πεισματικά, πλημμυρίζουμε από συναισθήματα και φαντασιώσεις ή παραδινόμαστε σε ένστικτα αποχαλινωμένα, απελευθερωμένα από τον έλεγχο της λογικής. Συνήθως αντιλαμβανόμαστε ότι αυτό είναι «λάθος», «κακό» ή «αμαρτία», όταν υποστούμε κάποια βλάβη ή νιώσουμε οδύνη. Βέβαια κάποιοι προτιμούν να ζουν σε πλάνη γιατί φέρνει ευτυχία ή αποτελεί το ηρεμιστικό του ταραγμένου νου τους. Το σύνθημά τους είναι «γουστάρω να ζω με αυταπάτες», όπως αναφέρεται σε  γνωστό ελληνικό τραγούδι. Για παράδειγμα, το παιδί που ζει με την ιδέα ότι υπάρχει Άγιος Βασίλης ή η γυναίκα που πιστεύει ότι ο σύζυγος είναι πιστός, ζουν σε πλάνη αλλά δεν ψάχνουν να δουν αν ισχύει, γιατί νιώθουν γαλήνια και όμορφα.

Οι πλάνες και οι αυταπάτες είναι πολύ ισχυρές, όσο και να πιέσεις τον άλλο να δει τα πράγματα αλλιώς, συνήθως δεν θα έχει αποτέλεσμα. Ο καθένας πρέπει να κατανοήσει μόνος του ότι έχει παραπλανηθεί με κάποιον τρόπο, ώστε να επιλέξει τη δική του ατραπό που τον οδηγεί στον προσωπικό του προορισμό. Βέβαια, για να γίνει αυτό, πρέπει πρώτα να καταλάβει κανείς ότι στο σύμπαν μας τα πάντα μπορούν να αναλυθούν και να ερμηνευτούν με διάφορους τρόπους. Χαρακτηριστικό παράδειγμα αποτελεί ο Σατανάς που η χριστιανική θρησκεία θεωρεί ότι είναι ο μέγας αποπλανών αλλά η περσική παράδοση τον παρουσιάζει ως ένθερμο λάτρη του θεού. Σύμφωνα με αυτόν τον μύθο, όταν ο θεός έπλασε τον άνθρωπο διέταξε τους αγγέλους να προσκυνήσουν το ευγενές δημιούργημά του. Ο Εωσφόρος δεν υπάκουσε γιατί ήταν τόση η αγάπη του για το υπέρτατο ον που δεν δεχόταν να προσκυνήσει άλλο ον. Έτσι, εκδιώχθηκε και ρίχτηκε στην κόλαση καταδικασμένος στην αιώνια στέρηση της λατρείας του θεού!